گپ نوشت

وقتی مجموعه‌ای از افراد در برنامه‌های رادیو «گفت‌وگو» به‌خطا می‌روند و از فضای رادیو «گفت‌وگو»یی كه باید به‌تحلیل «بی‌طرفانه» و «غیرجانب‌دارانه‌»ی اخبار بپردازد، «علناً» و یا در «نهان» و نیز با استفاده از شگردهای رسانه‌ای خاص و غیراخلاقی، سوءاستفاده می‌كنند؛ اگر مجموعه‌ی مدیریتی رادیو «گفت‌وگو» و فراتر از آن، مسئولین صداوسیما، نسبت به این «تندروی»ها و «بی‌مبالاتی‌»ها، بی‌اهمیت باشند و با انفعال خود، «خطاكاران متعمد» را در ادامه‌ی راه ناصواب خود، جری كرده و به‌نوعی تشویق كنند، طبیعی است كه آن برنامه، از كاركرد اصلی خود به‌طور كامل باز‌خواهد‌ماند و سوءاستفاده‌گران، آن راه غلط را تندروانه‌تر ادامه خواهند داد.
از سوی دیگر نیز بدیهی است كه تحمل این وضعیت برای خیلی‌ها، حد معینی دارد و بالاخره روزی مجموعه‌ی مدیریتی بالاتر، مجبور خواهد شد تا «تفریط» را وجهه‌ی عمل قرار داده و آن وضعیت نه‌چندان مناسب را حاكم كند. این فرآیندی بود كه رادیو «گفت‌وگو» دچار آن شد.

3) یكی از خطاهای اصلی، «شروع بسیار تند» بود؛ چنان‌كه در همان ابتدا، از افرادی هم‌چون «عمادالدین باقی»، «احمد زیدآبادی»، «بهزاد نبوی»، «محمدرضا خاتمی»، «ماشاءالله شمس‌الواعظین»، «رجب‌علی مزروعی»، «داوود هرمیداس‌باوند» و... دعوت به‌عمل آورده شد و حتی به‌ تاریخچه‌ی احزابی هم‌چون «مشاركت» و سازمانی چون «مجاهدین انقلاب» پرداخته شد!!
ممكن است، حضور برخی از افراد «مسأله‌دار» را در رادیو «گفت‌وگو»یی كه می‌خواهد تریبون اندیشه‌های مختلف باشد، واجد اشكال ندانیم؛ اما به‌هرجهت مدیریت «هوش‌مندانه»، همین‌جاست كه باید رخ بنماید.
شما جناب «محمدیان» و دیگر مسئولین رادیو «گفت‌وگو»، در ابتدای شروع‌به‌كار آن شبكه، تمام كوشش‌تان این بود كه اعتماد گروه‌ها و جریان‌های فكری‌ای را كه با سیاست‌های حاكمیت، همراهی كامل ندارند و یا با آن معارض هستند، جلب كرده و به آن‌ها بباورانید كه رادیو «گفت‌وگو» به‌معنای واقعی می‌خواهد تریبونی برای آن‌ها باشد؛ آری، این سیاست شما و دیگر دوستان در رادیو «گفت‌وگو» بود و صدالبته «اشتباه» و «غیرهوش‌مندانه» بو د

مدیریت «هوش‌مندانه» می‌طلبید كه شما به‌عنوان مدیر، به‌همراه همكاران‌تان، در ابتدای راه‌اندازی شبكه، در صدد «جلب‌اعتماد حاكمیت» باشید و طی مدتی مشخص، (مثلاً یك‌سالِ ابتدایی) از بلندپروازی‌های خود، كاسته و «جلب‌اعتماد حاكمیت» را جدی ‌بگیرید. پس از این مدت مشخص و كسب اعتماد حاكمیت، می‌توانستید به‌تدریج «فضای بازتر»ی را بر این شبكه حاكم كرده و با توجه به فروكش‌كردن حساسیت‌ها، از بعضی افراد «مسأله‌دار» هم دعوت به‌عمل آورید؛ كه متأسفانه كاملاً برعكس عمل كردید كه در نتیجه، «شد، آن‌چه شد».

4) جان كلام این است‌ كه با همه‌ی محدودیت‌ها و ساختار‌های مدیریتی در صداوسیما، فضایی هم‌چون رادیو «گفت‌وگو» در اختیار قرار گرفت؛ حال چرا به‌جای عمل‌كرد «هوش‌مندانه» و «مدیریت‌شده»، طوری عمل شد كه همین رادیو «گفت‌وگو»ی شش‌ساعته هم دچار محدودیت گردید؟!

عمل‌كرد «هوش‌مندانه»، یعنی‌ آن ‌گونه‌ای از مدیریت اعمال شود، كه بعد از گذشت قریب سه‌سال از تأسیس رادیو «گفت‌وگو»، هم‌اكنون بتوان از مجموعه‌های مدیریتی بالاتر، درخواست انعطاف بیش‌تر و تدوین و تولید برنامه‌هایی با سبك و سیاق رادیو «گفت‌وگو» در «تلویزیون» و حتی درخواست‌های فراتر از این‌ها را داشت؛ نه‌این‌كه، با عمل‌كرد ناصحیح و غیرهوش‌مندانه‌ی خود، هم‌اكنون در حفظ همین رادیو «گفت‌وگو»ی شش‌ساعته هم، دچار مشكل بود.
البته مدیریت هوش‌مندانه، «ظریف‌كاری‌»ها و «آینده‌نگری‌»هایی را می‌طلبد، كه متأسفانه خیلی‌ها فاقد آن‌اند.

5) در مورد آن‌چه كه بر رادیو «گفت‌وگو» گذشت، به‌نظر می‌رسد كه خانه از پای‌بست دچار مشكل بود -و نیز هست-. فی‌الواقع كسانی‌كه بنای رادیو «گفت‌وگو» را نهادند و در آن رسوخ كردند، از همان ابتدا هم به «چندصدایی» و «بیان نظرات مختلف از سوی همه‌ی جریانات» اعتقادی نداشتند و سرمستانه رادیو «گفت‌وگو» را، تنها، فرصتی می‌دانستند برای بیان اندیشه‌های «دگراندیشان»؛ البته بگذریم از این‌كه، مقتضیات، اجازه‌ی تحقق ِ كامل ِ چنین آمالی را نداد و بنده هم امیدوارم كه حداقل در رادیو «گفت‌وگو»یی كه هدف از راه‌اندازی آن، به‌قضاوت‌گذاشتن آرا و نظرات مختلف -و نه، تنها یك اندیشه‌ی خاص- بوده است، این آمال هم‌چنان برای‌شان دست‌نایافتنی باشد.
6) و اما نكته‌ی پایانی در مورد شرایط حال‌حاضر رادیو «گفت‌وگو» است.
هرچندكه هم‌اكنون با مدیریت جدید، فضای شبكه تا حدود زیادی بسته شده است، اما به‌نظر من، اولاً هنوز آن افراد مغرض و سوءاستفاده‌گر، در رادیو «گفت‌وگو» حضور دارند و فضای موجود را به انحای مختلف می‌شكنند و ثانیاً وضعیت ایستایی كه هم‌اكنون آن شبكه دچار آن است، چندان دوام نخواهد آورد و تنها باید امیدوار بود كه بار دیگر، مغرضین و عاملین جناح‌ها، بر این شبكه چنبره نزنند و كسانی‌كه واقعاً به‌دنبال كار رسانه‌ای سالم، به‌دور از سوگیری‌های سیاسی هستند، هدایت این شبكه را بر عهده گیرند.


/ امیدوارم كه از جاده‌ی انصاف خارج نشده باشم /